و ندایی که در این نزدیکی است

ندای گلوی مان

                     در گوشش 

و اسلحه

                     بر دوشش

سنگینی می کرد

گلوی ندای مان را هدف گرفت.

محمود جیگر!

محمود جان!

از سلاح هسته ای ات می ترسند

نمی دانند

در خانه سلاحی داری

که با آن

در یک آن

و با یک «گلو له»

یک «گلو» 

و هفتاد میلیون

-چه می گویم-

شش میلیارد جگر را

                           «له» می کنند.

و له الاسماء الحسنی

خدایا!

 دانستم چرا «کریم» ات خوانند

بس که «کرم» می ریزی!

It is U that makes the difference!1

 

Every morning, I wake up mourning.

 

به قول اخوان:

هرچند که تازه می کنی دردم

ای صبح! سلام بر تو، خوش بَردَم

سهرابانه

زندگی خالی نیست

مینا هست

آزی هست 

دوستی

آری،

       هست

سپهری نیلگون

و نادانی تو

شبیخون سبز مرا پیش بینی نمی کرد

و خاصیت جهل این است...

انما الحیوة الدنیا لهو و لعب

وقتی می بینم آزی برا بازی تراوین در دنیای مجازی این قدر دلشوره داره، با خودم می گم نکنه همه چیز همین قدر مجازی باشه! همه ی دلشوره ها و دلواپسی ها و...

اینه که یه کم آروم می گیرم

آزی همیشه مایه ی آرامشه حتی وقتایی  که خودش دلشوره داره

دو کاج، هزاران کاش...

گاهی برا فهمیدن یه شعر باید بیست سال صبور بود:

در کنار خطوط سیم پیام

 خارج از ده دو کاج روئیدند

سالیان دراز رهگذران

آن دو را چون دو دوست میدیدند

یکی از روز های پاییزی

ادامه نوشته

میم مثل مهر مادری

و «میم»،

اول «مــهربانی» است و «مــــادر»

                           که آخر مهربانی است.

 

پ.ن. : این رو اول برا دوستم «مینا» ، به خاطر مهربانی زیادش، گفتم ولی دیدم شاید «مادر» مناسب تر باشه

مثل سهراب:

دلم گرفته

دلم  عجیب گرفته است...

مهرت حلال، جانت آزاد

آن گاه

 که بهار زندگی ات را

در محبس تأهل می سپری

سکه ها

 نه بهار،

که بهای آزادی اند

مستراح روح

و مقدس ترین جای جهان می شود،

                                                  مستراح

 آن گاه که در پس آن چهار دیواری

ـ که  هیچ ...ُهی را  بدان راه نیست ـ

 تخلیه می کنی

                    دلت را

از مسیر چشم ها

پنهان از چشم ها

سیلی

سیلی خورده ای از من

از آن سان که هرگز از یاد نخواهی برد

وتا عمرت باقی است بر سرم خواهی کوفت.

کجای کاری رفیق!

سیلی ها خورده ای از من

                             ـ بسی محکم ترـ

 از آن سان که هرگز به یاد نخواهی آورد

 و عمرت بدان باقی است؛

 شبی که تا صبح بر صورتت سیلی می زدم

مبادا سطح هوشیاری ات پایین آید 

                                              و به کما روی  

***

گیرم قانون جاذبه اش را فراموش کرده ای،

نیوتن را که یادت هست؛

« هر عملی را عکس العملی است.»

اینک،

         سیلی خورده ی روزگارم.